Pierwsza udokumentowana i udana akcja ratownicza została przeprowadzona około 586 roku p.n.e. Taką wzmiankę znajdziemy w Biblii, w czternastej Księdze Królewskiej. Trzecia księga zawiera już dokładniejszy opis. Czytamy w niej o proroku Eliaszu, który ratuje dziecko pewnej wdowy metodą usta – usta. Po tym wydarzeniu, które miało miejsce w Sarepcie koło Sydonu (Liban), metoda ta przez pewien czas była nazywana sposobem Eliasza. Rozdział IV drugiej Księgi Królewskiej podaje opis ożywienia pozornie martwego dziecka.

Można zaryzykować stwierdzenie, że od tej pory znajomość zasad ratowania ludzi zdobyła uznanie wśród starożytnych, a dziedzina ta zaczęła się rozwijać w nowym kierunku.

Pionierami pierwszych kursów ratownictwa byli Rzymianie. Ich zdaniem człowiek kulturalny to taki, który umie czytać, pisać i pływać. Dlatego to właśnie w stolicy starożytnej Europy, zorganizowano pierwsze nauki pływania traktowane jako podstawę prawidłowego rozwoju człowieka. Wiele czasu poświecono też nauce zasad prowadzenia akcji ratunkowej osób topiących się.

W starożytnej Grecji w II wieku p.n.e.,Asklepiades zalecał przecięcie tchawicy, jako zabiegu operacyjnego zwanego tracheotomią, a w XIV wieku francuski chirurg Guy De Chaulac zastosował pierwszy w historii opis udrożnienia górnych dróg oddechowych poprzez wprowadzenie specjalnej rurki do tchawicy.

Pierwsza organizacja, skupiająca ratowników wodnych, powstała w 1767 roku w Amsterdamie i nosiła nazwę „Towarzystwo Ratowania Ludzi Utopionych”. Kolejne towarzystwa powstawały kolejno w Lille i Paryżu (Francja), Wiedniu (Austria), Wenecji (Włochy), Kopenhaga (Dania) oraz w Londynie (Anglia).

Pierwsze podręczniki dotyczące zagadnień ratownictwa zostały wydane w 1773 roku. Zawierały m.in. opis metody usta – usta oraz stosowania różnych masek, rurek i miechów oddechowych.

Najstarszym polskim źródłem, dotyczącym ratownictwa wodnego, jest zapis z 1604 roku o ufundowaniu w Sandomierzu przez Hieronima Gostomskiego klasztoru i szpitala. Zakonnicy tego klasztoru mieli między innymi za zadanie niesienie pomocy ofiarom Wisły. W 1775 roku z inicjatywy księcia Adama Czartoryskiego wydano w Warszawie pierwszą w języku polskim broszurę o ratowaniu ludzi.

Pod koniec XVIII wieku powołano w Krakowie Pogotowie Ratunkowe dla tonących, a w 1820 roku we Lwowie wydano książkę pt. „Nauka i sztuka pływania”, w której autor Karol Hojnic opisuje m.in. metody holowania tonących.

W roku 1799, Niemiec J. F. Guts Muths, wydaje książkę „Gimnastyka dla młodzieży”, w której wiele miejsca poświęca ratownictwu wodnemu, m.in. znajdziemy tam wzmiankę: „cóż pomoże bieganie po brzegu ze sprzętem ratunkowym, gdy w nas samych nie znajdujemy środków ratunkowych”.

W 1878 roku Instytut Ratownictwa Śródziemnomorskiego (na wzór Międzynarodowego Czerwonego Krzyża) zorganizował w Marsylii pierwszy międzynarodowy zjazd przedstawicieli krajowych towarzystw ratowania tonących, a w 1908 roku w Berlinie
odbył się pierwszy międzynarodowy kongres ratownictwa.

Na kolejnym kongresie w Saint Quen, w 1910 roku powołano Międzynarodową Federację Ratownictwa.

W 1963 roku zmieniła ona nazwę na Międzynarodową Federację Ratownictwa i Sportów Użytkowych, a od 1983 roku nosi już nazwę Międzynarodowej Federacji Ratownictwa Wodnego (FIS). Tak w skrócie wygląda historia ratownictwa wodnego na świecie.