Wyspa Świętej Heleny (Saint Helena Island) to duża wyspa wulkaniczna, położona na Oceanie Atlantyckim, około 1900 km na zachód od południowo-zachodniego wybrzeża Afryki. Stanowi najbardziej ludną część brytyjskiego terytorium zamorskiego Święta Helena, a zamieszkuje tu 4 255 osób, z tego co czwarty w głównym mieście i porcie Jamestown. Są oni potomkami Europejczyków, Azjatów i Afrykanów.

Flaga

Powierzchnia wyspy wynosi 122 km2, ma ok. 17 km długości i ok. 10 kilometrów szerokości. Brak lotniska powoduje, iż jedyne połączenie z wyspą zapewniają statki kursujące do RPA i Wielkiej Brytanii. Telewizję, przekazywaną przez satelitę, można tu oglądać dopiero od połowy lat dziewięćdziesiątych. Na wyspie jest najwięcej na świecie – w przeliczeniu na jednego mieszkańca świadków Jehowy (ok. 4% mieszkańców).

Położenie wyspy na Oceanie Atlantyckim

Wyspa została odkryta 21 maja 1502 przez portugalskiego żeglarza Joăo da Nova. Nazwał ją imieniem św. Heleny, matki Konstantyna Wielkiego, której święto wypadało tego dnia.

Do 1673 prawie połowę mieszkańców stanowili importowani niewolnicy, ale między 1826 a 1836 wszyscy oni zostali uwolnieni.

Wyspa była w okresie od dnia 18 października 1815 do 5 maja 1821 miejscem słynnego zesłania, a w końcu i śmierci cesarza Napoleona Bonapartego.

Od połowy XIX w. zajęta i zasiedlona przez Kompanię Wschodnioindyjską stała się odległą brytyjską kolonią.